یاران شهید نواب صفوی

اینجا تهران ،قلب ایران است . با نعره های گوش خراش دیکتاتوری از جنس سبز ، که رمز عملیات براندازی نظامی بود که امید تمام غم دیدگان عالم است ،زده شد . هر فردی که از ابتدای انقلاب کینه و تسویه حسابی شخصی از منتصبی به نظام داشت به میدان آمده بود و مانده بودند به کنج غریبی ،امت حزب الله و رهبر با صفایشان .

نیروی انتظامی بنا به دستور فرماندهان _مصلحت اندیشی کرده بودند _و تا یک هفته اول بنا به مدارا با اغتشاش گران هتاک به اعتقادات و ناموس مردم ،داشتند .خب بالاخره هزینه میلیاردی صرف شده برای این نیرو، آموزشهای صدها ساعتی دوره های مختلف ضد شورش و امکانات بی نهایت باید در یک چنین کازاری به میدان می آمد . ولی از یاد برده بودند فرماندهان ناجا که در زمان جنگ تحمیلی 8ساله نیز با این بعد وسیع تجهیزات که اهریمن های انسان نما در اختیار رژیم بعث عراق قرار داده بودند و تا بن دندان مسلح کرده بودند این پلیدهای زمانه را و از کمک مستقیم نیز به اینان ابایی نداشتند ،ولی در عین حال جنگ سوم جهانی (جنگ ایران با عراق )کفه اش به طرف فرزندان خمینی _ولی با دستان خالی _سنگینی کرد .

پس باید نیرویی در فتنه وارد می شد ،که فارغ از لباس از هر نوع ،اعتقادی پولادین گونه داشته باشند .از دادن ناموس ومال و جان و آبرو در این راه روشن _برای روشن ضمیران _باکی نداشته باشد و اگر فرمانده نمایی (در صورت وجود)بنا بر مصلحت اندیشی های سطحی خواست او را  از راه حق منحرف کند ،با تکیه بر بصیرتی که طی سالهای گذشته ره توشه این میدان کرده بود ،به جنگ دیو هفت سر فتنه آید . بنده که قلم فرسایی این مطلب را بر عهده دارم در ابتدای این فتنه (از سر جهالت یا  . . . . . . . ) لزومی برای حضور بسیج نمی دیدم ، ولی با گذشت یکی ،دو روز اول فتنه ، با تمام سلولهای بدنم کمبود یک نیروی ارزشی معامله کرده با امام زمان را ،حس کردم . این مردان (که لقب آنها دیگر از بسیجیان خمینی به بسیجیان خامنه ای تغییر نام داده بود ) از طیف سنی 13 تا 70 سال به میدان نبرد آمده بودند و بی انصاف است کسی که یاد نکند از جان فشانی های بی چشم داشت این دریا دلان .

از روزهای اول درگیری ها که حسین غلام کبیری زیر چرخ های ماشین کینه توزی له شد تا همین چند روز پیش که روحانی دانشگاه تهران ،چشمش پاره پاره شد ،مثنوی هفتاد من به دل عاشقان این انقلاب رفته است .وقتی که پیرمردی مسن در پایین پل پارک وی شکم و پایش هدف 20ضربه چاقوی سیاه دلی واقع شد تا زمانی که در 10 دی 88ابولحسام ذوالعلی پیکرش زیر چرخ ماشینی ،متلاشی شد خون دلی به وسعت اقیانوس بر دل مهدی زهرا رفته است .

یاد آرد جمله شهید آوینی ،این استاد بی تمثیل عرصه قلم زنی که ، در جمهوری اسلامی ،مظلومترین افراد حزب اللهی ها هستند .در این دو ساله بستند به ما هر تهمت ناروا و هر ظن بی جا را بدون آنکه فکر کنند نام بسیجی یدک می کشد شهید همت ها و شهید صیادها را .

از این واقعه شوم ولی با برکت ،34 نفر کشته شدند که 18 نفر از آنها بسیجی بودند. بارها حتی از صداو سیمای خودمان !!نام سهراب اعرابی ،محسن روح الامینی و ندا آقاسلطان را شنیدیم ،اما چند بار نام بسیجیان بی ادعای سید علی از این بلندگوی متعلق به همه مردم پخش شد ولی   . . . . . . .  .ولی گذشته از تمام این حرفها باز هم ما _مولود های جدید تفکر خمینی و دست پرورده خامنه ای _شگفتی ساز عالم به وسعت تاریخ شدیم و همه قوانین مادی را در نوردیدیم و به تمام مخاطبان در دایره دنیا فهماندیم که با دست خالی ولی پر زاعتقاد میشود کاری کرد کارستان .

به راستی که ما مظلومان همیشگی تاریخ خواهیم ماند .

به یاد بسیجیان شهیدی که رفتند تا انقلاب بماند .