رکورد نمایش فیلمهای رفع توقیفی شکسته شد
آتشکاری با سینمای ایران!
همان طور كه آغاز سال ۱۳۸۹ براي سينماي كشورمان با فيلم‌هاي توقيفي رفع توقيف شده همراه بود، پايان آن نيز دچار چنين وضعيتي است. فيلم «آتشكار» يكي ديگر از اين نوع فيلم‌هاست كه سينماي ما را به خودش آلوده كرده است.
اگر بخواهيم به سينماي ايران در سال ۱۳۸۹ نامي را اطلاق كنيم، بدون شك بهترين نام، سال فيلم‌هاي توقيفي رفع توقيف شده است. چنانكه نمايش عمومي اين حجم از چنين فيلم‌هايي در سال‌هاي پس از پيروزي انقلاب اسلامي بي‌سابقه بوده است. اگر شمارش صورت گيرد، تعداد اين نوع فيلم‌ها كه همه‌شان نيز مشكل‌دار هستند از فيلم‌هاي قابل تحمل اكران شده بيشتر است!
همان طور كه آغاز سال ۱۳۸۹ براي سينماي كشورمان با فيلم‌هاي توقيفي رفع توقيف شده همراه بود، پايان آن نيز دچار چنين وضعيتي است. فيلم «آتشكار» يكي ديگر از اين نوع فيلم‌هاست كه سينماي ما را به خودش آلوده كرده است. اين در حالي است كه اين فيلم بيش از سه سال بود كه در توقيف به سر برده و حتي در جشنواره فيلم فجر سال گذشته نيز تنها در سانس ويژه رسانه‌ها به نمايش درآمد.
آنچه باعث شده تا نمايش اين فيلم تبديل به يك مسئله شود، محتواي خاص آن است. اين فيلم، موضوعي جنسي را با يك موضوع ماوراءالطبيعي و آسماني در هم آميخته و در قالبي هجوآميز و موهن به هنجارشكني اخلاقي دامن مي‌زند و ارزش‌هاي ديني را به تمسخر گرفته است!
اين فيلم، ماجراي تصميم يك كارگر آتشكار براي انجام عمل وازكتومي است. او با ترديدهايي مواجه مي‌شود و در اين بين، هر از گاهي به آن دنيا سفر مي‌كند و با پدرش بر سر اين موضوع بحث و جدل انجام مي‌دهد! تا اينكه در نهايت به انجام آن مجاب مي‌شود.
پرداختن به موضوعي همچون «وازكتومي» به خودي خود ناپسند نيست. اگر به اين گونه سوژه‌ها با رويكردهايي علمي و جامعه‌شناسانه پرداخته شود، مي‌تواند به نوعي مثمر ثمر واقع شود، اما مشكل فيلم «آتشكار» اين است كه نگاه تمسخرآميز بر نگاه كارشناسانه و آسيب‌شناختي غلبه دارد؛ به طوري كه علاوه بر نمايش هجوآميز اين موضوع، سخنان دوپهلو و موقعيت‌هايي كه شرح آنها شرم‌آور و غيرممكن است نيز در آن آميخته شده است. نتيجه اين كه، اين فيلم فراتر از ابتذال شده و يك فيلم ضد اخلاقي و هنجارشكن محسوب مي‌شود.
نكته ديگر فيلم، تمسخر برخي ارزش‌هاي ديني همچون بهشت و دوزخ و برزخ است. يكي از گرايش‌هاي استعمارگران و جريانات مذهب‌ستيز اين بوده كه چون نمي‌توانسته‌اند به طور مستقيم به تقابل با دين بپردازند، از طريق تمسخر و به طنز گرفتن شئونات يا مناسك ديني خواسته‌اند تا به هدف خودشان برسند. زيرا قرار دادن چنين شئوناتي در قالب‌هاي مضحكه‌آميز موجب از بين رفتن حرمت و قدسيت امور و شئون مذهبي مي‌شود و در نتيجه زمينه را براي مذهب‌گريزي انسان‌ها فراهم مي‌كند.
تصميم براي نمايش چنين فيلمي كه به جز تخريب و تضعيف فرهنگ و اخلاق در كشورمان تأثير ديگري ندارد، سوال‌برانگيز است. حتي با نگاه مديريتي اقتصادگرايانه نيز چنين تصميمي غيرعاقلانه است. زيرا يكي از عوامل تهديدآميز براي سينماي هر كشوري، قهر مخاطب است. همچنانكه در سينماي ما نيز پس از سال ۷۶ به خاطر قهر مردم، خسارت‌هاي فراواني به سينما وارد شد. مهم‌ترين علت قهر مخاطب با سينما، كاهش امنيت اخلاقي براي خانواده‌ها در تالارهاي نمايش فيلم بوده كه عامل آن نيز روي پرده رفتن فيلم‌هاي سخيف و شرم‌آور بوده است.
به طور قطع و يقين اكران عمومي فيلمي چون «آتشكار» باز هم فضاي ناامن سينما در دوران موسوم به اصلاحات را برپا خواهد كرد و باز هم هزينه‌هاي جديدي را به پيكره فرهنگ و سينماي كشور وارد خواهد نمود.
بازیگر این سریال نیز ،نیست بازیگر مسئله داری غیر از حمید فرخ نژاد.این بازیگر (حمید فرخ نژاد)همان کسی است که در همایش سبز طرفداران میر ماسون موسوی در استادیوم ۱۲۰۰۰آزادی به شخص احمدی نژاد و مردم شهرستانها توهینی بی سابقه را انجام داد در صورت اطلاع خوانندگان محترم آدرس منزل و محل کار این بازیگر سخیف را در قسمت نظر مخاطب ثبت نمایید.